دربارهء مورچه‌اى نافرمانى كنم كه پوست جوى را از او بستانم ، اين كار را نمىكنم . و براستى دنياى شما نزد من پست‌تر از برگى است كه در دهان ملخى باشد » . ( 1 ) سخن امام در وقت تبعيد ابو ذر به ربذه شعبى از أبو أراكه نقل كرده ، مىگويد « 1 » : وقتى كه ابو ذر را به ربذه تبعيد كردند ، على ( ع ) به وى نوشت : « اى ابو ذر ! تو براى خدا خشم گرفتى ، اميدوار باش به آن كه براى او خشم كردى ، اين قوم به خاطر دنياى خود از تو ترسيدند و تو براى دينت از ايشان ترسيدى پس آنچه كه براى آن از تو ترسيدند به دستشان بده و آنچه را كه تو براى آن از ايشان ترسيدى از ايشان بگريز ، چه بسيار نيازمندند به آنچه تو آنها را منع نمودى و چه بىنيازى تو از آنچه كه آنها منع كردند و به زودى خواهى دانست فردا ( قيامت ) سود از آن كيست ! اگر آسمانها و زمين بر بنده‌اى بسته شود و آن بنده خدا ترس باشد خداوند براى او راه خلاصى قرار مىدهد ، با تو انس نمىگيرد مگر حق و از تو دورى نمىكند جز باطل ، پس اگر دنياى ايشان را مىپذيرفتى تو را دوست مىداشتند و اگر از دنيا چيزى براى خود جدا مىكردى تو را در امان مىگذاشتند » . ( 2 ) سخن امام دربارهء مقدّرات الهى شعبى از ضرار بن ضمره نقل كرده ، مىگويد : على ( ع ) فرمود : « خشنودى به آنچه مقدّر شده ، امتثال فرمانى است ( كه از طرف خدا ) صادر شده است » و نيز مىگويد : فرمود : « مردم به چيزى نگويند ، خوشا به حالش مگر آن كه مقدّرات و يا روزگار براى آن ، روز بدى را پنهان دارد » « 2 » . ( 3 ) والبى از ابن عبّاس نقل كرده كه نزد امير المؤمنين ( ع ) آمد و از او راجع به قدر پرسيد ، و

--> ( 1 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) به شمارهء 130 ، آمده است كه ( وقت خداحافظى ) فرمود نه آن كه نامه نوشت ، و عبارات نيز اندكى متفاوت است - م . ( 2 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) به شمارهء 286 و 287 با اندك تفاوتى آمده است - م .